Oorspronkelijke taal: Japans
Eerste uitgave: tiende eeuw
Oorspronkelijke titel: Taketori Monogatari
Gelezen in boekvorm, versie van Pauline van de Ven, 2003

Weer een oudje, maar in een heerlijke frisse makkelijke te lezen versie van Pauline van de Ven. Zij is niet alleen verantwoordelijk voor de tekst maar ook voor de linosnedes uit het boek. Volgens Peter Boxall de oudst bewaarde Japanse roman. Nu dus in een nieuw jasje. Het leest weg als een sprookje, maar dan wel met net iets meer diepgang.

De teksten zijn prachtig en nodigen eigenlijk uit voor een tweede leesronde. Eerst lezen om het verhaal en daarna nog een keer lezen om alle teksten echt goed in je op te nemen. Zoals het stukje over de keizer, die mijmert over zijn relatie met de lichtprinses en wordt afgewezen. De woede die je zou verwachten wordt niet toegelaten: “Woede is een gast die het op de gastheer heeft gemunt, dacht hij, ik heb haar nooit onderdak gegeven en dat ga ik nu ook niet doen”. Werkelijk prachtig.

Het verhaal kwam mij al vrij snel bekend voor….. het leek verdacht veel op één van de Japanse tekenfilms die mijn dochters zo graag kijken. Eentje die ik daadwerkelijk, heel verrassend, ook leuk vond. En eigenlijk is dat precies wat het is… een mooi verhaal. Ongetwijfeld zijn er vele versies en uitvoeringen zijn zowel op schrift als op scherm. Een verhaal over schoonheid, afscheid, krenking en liefde.

Voor mij een boek die ik in de kast laat staan en waarvan ik zeker weet dat op een dag één van mijn dochters het ook zal pakken en er van kan genieten. Dus ja hij hoort wat mij betreft thuis in het lijstje….