Schriiver: Charlotte Roche
Eerste uitgave: 2008
Oorspronkelijke titel: Feuchtgebiete

Zelden heb ik een boek gelezen dat zo veel opriep als dit boek, geen ander boek komt ook maar in de buurt. Peter had mij al gewaarschuwd: dit is geen boek voor teergevoelige mensen. Helen, een 18-jarig meisje, belandt in het ziekenhuis vanwege een ontstoken wond aan haar anus als gevolg van het scheren. Helen is geen standaard meisje. Zij voldoet niet aan zeg maar het algehele beeld wat er van de ideale jonge vrouw rond gaat. Helen vertelt tot in details wat ze doet op seksueel gebied, hoe ze de hygiëneregels tart en maling heeft aan alles wat standaard is. En dit gaat zo ver dat inderdaad ook ik naar word op sommige momenten. Achter dit alles zit een jonge en kwetsbare vrouw, die gebukt gaat onder de scheiding van haar ouders. Door haar ziekenhuisopname en het later doelbewust openrijten van haar wond hoopt ze haar ouders weer samen in de kamer te krijgen, tevergeefs……

Zoals ik al eerder aangaf dit boek roept veel op….. niet geheel duidelijk is welke boodschap Charlotte Roche wil afgeven. Is het puur om te choqueren? Dat is gelukt. Het boek is goed verkocht en heeft haar zeker geen windeieren gelegd. Of is dit juist een protest boek wat bewust ingaat tegen het ideaalbeeld van jonge vrouwen? Was ik net zo gechoqueerd geweest als de hoofdpersoon een jongen was geweest? Anderzijds…. alle vrijheid krijgen en eindigen als Helen…. ik hoop dat mijn dochters er toch een andere levensstijl op na gaan houden…….

Maar een boek wat je tijdens het verhaal al laat denken aan de overkoepelende boodschap……. ja ik kan toch niet anders dan Peter gelijk geven….. dit is een boek die je gelezen moet hebben…… al laat ik deze voor nu bij ons niet in de boekenkast staan waar mijn puberdochters graag in neuzen…..deze breng ik naar de kringloopwinkel….